Секвенци

Во нашето секојдневно живеење, многу од случувањата наликуваат на филмски секвенци, односно неколку кадри поврзани во целина. За жал, често не успеваме да ги поврземе секвенците во целина и затоа не можеме да извлечеме поуки од нив, па непотребно страдаме.

Самскари – перпетуум мобиле на еволуцијата на свеста [2]

Јогискиот опис на самскарите и толкувањето на нивното влијание врз нашиот живот и духовен развој е силен поттик и мотив за внимателно преиспитување на сегашното познавање на нашиот внатрешен свет и живот. Една објективна и непристрасна анализа на оваа исклучително значајна содржина од јогиската психологија може да ни отвори подлабок увид во начинот на кој функционира нашата психа. Особено кога ќе сфатиме дека голем дел од тешкотиите со кои се соочуваме во обидот да се разбереме себеси, се должат токму на самскарите и нивнотот „скриено“ влијание.

Самскари – перпетуум мобиле на еволуцијата на свеста [1]

Пловејќи низ мистериозниот универзум, под закрила на нашата мајка Земја, маѓепсани од треперењето на ѕвездите и танцот на безбројните галаксии, откривме непоимливи чуда – црни дупки, квазари, пулсари, небули, супернови, неутронски ѕвезди, темна материја… Илјадници години наназад, патувајќи низ непознатите пространства на својот внатрешен универзум, јогините откриле други чуда – пуруша, манас, буди, ахамкара, карма-ашаја, вритија, васани… Ги откриле и самскарите, кои налик на перпетуум-мобиле, влијаеле и влијаат на нашиот духовен развој, на еволуцијата на свеста – и како поттик и како пречка.

Записи од секојдневието

Ние сме суштества кои учат од искуствата, а тие се случуваат сега, во моментот, во нашето секојдневие, какво и да е. Тие, „обични“ случки често во себе имаат потенцијал за нови сознанија, но ние понекогаш неправедно ги занeмаруваме. Пребивајќи повеќе во минатото или фантазирајќи за иднината, што често правиме, ние ја губиме сегашноста, и така, си ги ускратуваме искуствата, испуштајќи ја можноста да учиме, она за што сме дојдени на овој свет.

Мозаик од еден светоглед

Кога размислуваме за суштински важните теми во нашите животи – слободата, љубовта, сочувствителноста…- поставувањето вистински прашања е поважно од инсистирањето на „точни“ одговори по секоја цена, зашто тие содржини имаат погруби и посуптилни нивоа, што значи пат од помало кон поголемо разбирање, од помала кон поголема вистина и всушност претставува постепено создавање на мозаикот на нашиот поглед на светот и на себе во него.

Умот – креаторот на нашиот свет

Нашето минато и сегашност, сите наши достигнувања, подеми и падови, како и сè она што нè очекува во иднина, било, е и ќе биде условено од дејствувањето на умот. Затоа, за нас како поединци и како човештво, нема ништо поважно од неопходноста да се фокусираме на откривањето на мистеријата на умот. Колку повеќе ќе го осознаваме и разбираме, ќе ни станува сè појасно дека единствена алатка што ја имаме на патот до Возвишеното е токму умот.

Фрагменти

Ако фрагментите по дефиниција се делови од една целина, тогаш во контекст на животот, како кратки или подолги записи, тие се искристализирани сознанија, гледишта и ставови за разни аспекти од нашето битисување. До нив обично стигнуваме поминувајќи низ најразлични животни искуства или низ контемплативно задлабочување. Пораките на фрагментите, преку нивната позитивна конотација, се длабоко човечки и универзални, што како специфичен облик на проза, ги прави исклучително привлечни и инспиративни.

Да се биде ученик или не, прашање е сега

Начинот на кој денес живееме и дејствуваме е речиси идентичен со описите на човечката состојба во кали-југата – мрачното доба, еден од четирите временски периоди во постоењето на универзумот и неговите циклуси на создавање, развој и распаѓање. Главни карактеристики на овој циклус, кој патем е сличен на описите на железното доба во антиката, покрај човечкиот морален пад, се и неговата потполна нурнатост во материјалното, како и губењето на знаењето за јогиското учење.

Во потрага по учител… и понатаму

Ние сме како брод во шише. Сосема несвесни дека сме херметички затвoрени во своето незнаење и егоизам, мислиме дека пловиме по океанот на животот. Всушност, само бесцелно се луламе на брановите на нашите мисли и чувства, носени од силните струи на желбите и потсвесните тенденции. Единствено духовниот учител може да нè извлече од тој привид, од таа илузија, за да можеме конечно да запловиме кон целта, кон своето себство, кон слободата…

Љубов во време на пандемија

Понекогаш, во време на војни, пандемии и разни природни катаклизми, кои со себе носат огромна деструкција, се случува во нас да се отвори нов „канал“, една сосема нова и дотогаш непозната перцепција и видување на животот…